ช่วงนี้ มัวแต่เล่น hi5 จนลืมที่จะอัพบล็อกไปเสียนาน คราวนี้เลยมีโอกาส โพสรูปวาดเสียเลย
และอีกรูป
ว่าแต่ รูปที่2 เนี่ย คุ้นๆชอบกล เหมือนเคยเห้นที่ไหนมาก่อน หว่า
~ วาดห่วย ลงสีแย่ชะมัด ช่วยวิจารณ์ด้วย ~
edit @ 21 Dec 2007 18:08:19 by จุ่นgide
edit @ 14 Oct 2007 15:58:08 by จุ่นgide
ลองวาดรูปเล่นๆ ดู (แต่แท้จริงแล้ว ส่งไปให้คุณใครคนหนึ่ง ที่เคารพยิ่ง แล้วล่ะ) แต่ไหง พอแสกนออกมา มันถึงได้เน่าหนอนเกินห้ามใจแบบนี้ล่ะเนี่ย
ขนาด ไม่ได้ลบเส้นร่าง ออกเลยแฮะ
รูปที่1 " เบิ้ม "
(เนื่องจากรูปใหญ่ เลยลดขนาดลง)
ต้นแบบมาจาก พี่เอ็กซ์ - ปิยะ นี่แหละ ....... -_-' แถมยังเป็นเวอร์ัชั่นมีหนวด ด้วย
(ความจริง มีเวอร์ัชั่นไร้หนวด ด้วย แต่ไม่ได้แสกนมา)
รูปที่2 " แฮม "
แฮม นี้ ไม่ใช่หมูแฮมมือหงิก แต่อย่างใดนะ
ต้นแบบของตัวนี้ ลองดูโฆษณา "ใกล้ชิด" ชุดที่ คนตัวดำกล้ามโตต่อยฟันจนมือเดี้ยง นั่นแหละ
รูปที่3 " KAZ "
ต้นแบบ มาจาก ตุ๊กตา บ้านจาจา ชุดแรก (จะมีใครเชื่อไหมเนี่ย)
(ที่จริง มาจากชื่อ Kazuki แต่ตัด uki ออกและเล่นพ้องเสียงนิดหน่อย)
รูปที่4 " สา "
หน้าอกหน้าใจ ใหญ่ไปมั๊ง ...... แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว ฮุฮุ
ต้นแบบ มาจาก บ้านจาจา ชุดแรก เช่นกัน
(ความจริง ชื่อ Saori นะ)
รูปที่5 " Tak "
Tak ที่ไม่ใช่ Taksi****
ต้นแบบมาจาก บ้านจาจา ชุดแรก เช่นกัน
(ชื่อจริงๆ Takuya ....ผิดกับหน้าตาชะมัด)
รูปที่6 " Maki " 
รูปนี้ ผู้หญิงนะ !!
ต้นแบบมาจากบ้านจาจา ชุดแรก เช่นกัน
รูปที่7 " ปู "
ไม่ใช่ ปูทัน ไม่ใช่ปู ที่พวกเนโกะจั๊มป์ หวดากลัว แต่เขาคือ นายตะปู .... (ชื่อเล่นของหมอนี่ น่ะ) ส่วนสร้อยที่ห้อยนั้น ไม่ใช่จตุคาม แต่มันคือสร้อยธรรมดา นี่แหละ
ต้นแบบ จริงๆมาจาก รูปที่2 ดัดแปลงอีกที
รูปที่8 " The Witch "
ต้นแบบมาจาก แม่มดน้อยโดเรมี (มีใครเชื่อไหมเนี่ย)
รูปที่9 " กรกฏ " (ชื่อคน)
ต้นแบบมาจาก (ลุง)ปลา-กรกฏ ...แต่วาดออกมา ไหงไปคล้ายคนอื่นหว่า ..... รู้สึก เดจาวู ชอบกล
รูปที่10 " Peter "
ต้นแบบมาจาก (ลุง)ปีเตอร์ หลุยส์ ไมอ็อกซิ ...แต่ว่า ไม่เหมือนเท่าไหร่แฮะ !!
ช่วยติ-ชม ผลงานอันเน่าหนอน ด้วยล่ะกัน
และขอฝากผลงานอันเน่าหนอนนี้ ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจผู้ชมด้วย
ช่วงนี้ ไม่อยากจะอัพอะไรเลย (สมองไม่ค่อยแล่น หาเรื่องที่จะเขียนไม่มี) เลยอัพรูปดาราเล่นๆดีกว่า
คนแรก
เจ้าแท็ค-ภรัณญู ...
ในงานเปิดตัว มาส์คไรเดอร์ ฮิบิคิ (หรือที่ชาวหนังฮีโร่เรียกกันติดปากว่า "ป๋าฮิ" ) ที่เซ็นทรัลลาดพร้าว
ว่ากันว่า เจ้าแท็ค เพิ่งกลับมาจากการถ่ายรายการที่ฮาวาย มาหยกๆหย่อนๆ
จากรูปภาพแล้ว ก็คงบอกได้ว่า
"เอ่อ ที่ข่าวว่า มีดาราหนังAVหน้าเหมือนแท็ค นั้นบอกตรงๆว่า เหมือนจริงๆ "(เพียงแต่คนนั้นไม่มีรอยสักแบบเจ้าแท็ค แถมหน้าบางมุมแก่กว่าแท็คอีก-->ไม่น่าเผลอไปดูหนังเรื่องนั้นเลยสิเรา)
คนที่2
พี่บอย Perfect man (บอย -ธวัชชัย)
ท่านผู้มีอุปการะคุณในการบริจาค (แฮ็บ)ตั๋วหนังไชยา รอบสื่อฯ ให้กับเรา... แต่นั่น มันเท่ากับเป็นการมัดมือชก เนื่องจาก ตั๋วที่ได้มา ดันนั่งแถวเดียวกับพี่บอย ซะด้วยสิ
ถึงแม้ว่า ข่าวของหนังไชยา จะออกไปในทางที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ด้วยเนื้อหาของหนังแล้วกลับให้อะไรมากกว่าที่คิด
และแน่นอนว่า ฝีมือการแสดงของพี่บอย นั้น ได้เกิดอย่างแน่นอน คงจะเหลือแต่เพียงว่าจะได้ชิง ตุ๊กตาทอง สาขาดาวรุ่งฝ่ายชาย หรือไม่ ก็เท่านั้น
ยังไงๆเราก็ขอเอาใจช่วย ในฐานะแฟนคลับของPerfect man คนหนึ่งล่ะกัน
คนที่3
พี่แม็ค Perfect Mam (แม็ค-โทมัส)
จากงานเปิดตัวหนังไชยา รอบสื่อฯ เช่นกัน...และดันนั่งดูหนังข้างๆพี่แม็ค อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ (ปกติ เราชอบดูหนังคนเดียว แต่ทว่า ดันนั่งข้างๆดารานี่สิ สถานการณ์ช่วงแรกๆอึดอัดน่าดู)
ช่วงนี้มีงานโฆษณาเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ที่เห็นๆกันอยู่ก็คือ โฆษณานมเปรี้ยวบีทาเก้น หรือ โฆษณาบรีส เป็นต้น
ตอนถ่ายรูปนั้น พี่แม็คบ่นเปรยๆว่า หน้าโทรมไปเยอะ..แต่ในสายตาเรานั้น บอกว่า กำลังพอดี (แต่แท้จริง อยากจะพูดว่า หน้าตาตอนที่ถ่ายออกมา เหมือน...ดาราหนังโป๊ มากกว่า ฮะฮะ )
คนที่4
พี่บิ๊ก-ปฐมรัตน์
นอกจากจะต้องทำหน้าที่รับใช้ชาติในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ (เล่นกีฬารักบี้)ที่โคราช(ในช่วงปลายปี 2550) นี้แล้ว ยังเจียดเวลาไปเล่นละครให้กับค่ายยูม่า (เห็นว่าเล่นเรื่อง ชุมทางเสือเผ่น )
และต้องทำงาน(ประจำ)ที่ FM One อีก ไม่เหนื่อยบ้างหรือพี่บิ๊ก
ตอนที่ถ่ายรูปนั้น พี่บิ๊ก พึ่งสึกมาไม่นานเนื่องจากคุณแม่ของพี่บิ๊กเสียชีวิตไปได้ไม่นาน (ต้องขอแสดงความเสียใจใน ณ ที่นี้ด้วย ...ตอนที่ถ่ายรูปนั้น ยังไม่ได้เอ่ยออกไปต้องขออภัยด้วยนะพี่บิ๊ก)
ยังไงๆแล้ว ก็ขอให้กำลังพี่บิ๊ก ด้วยละกัน เอาเหรียญทองรักบี้ มาให้ได้ละกัน Fight!
จบแล้ว!
ช่วงนี้กำลังโดนเพลง Cha-la-Head-cha-la ที่น้องโคนะตัน ร้องเข้าไว้อย่างจัง
ด้วยความบ้าบิ่นของโคนะตัน ทำให้เราต้องระเห็ด ไปหาเวอร์ชั่นต้นฉบับที่ป๋าคาเง ร้องเอาไว้ให้จงได้
และในที่สุดก็ได้มาแล้ว
เชิญทัศนะรับฟังเลย
เวอร์ชั่น ป๋าคาเงยามะ
(จะว่าไปแล้ว ป๋าคาเงร้องแบบไม่ดันทุรันเหมือนโคนะตันเลยแฮะ)
และ
เวอร์ชั่น โคนะตัน
(โคนะตัน ถ้าไปไม่ถึง ศาลา7 ก็พักที่กระท่อมข้างทางก็ได้นะ )
หลังจากที่ท่านฟังโคนะตันร้องเสร็จ กรุณาฟังเวอร์ัชั่นป๋าคาเงต่อ และเมื่อฟังเวอร์ชั่นของป๋าคาเงเสร็จ ควรจะฟังเวอร์ชั่นโคนะตันร้องแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะตายไปข้าง
แล้วท่านจะสนุกกับการฟังเพลงนี้มากขึ้น
/me แต่เชื่อเถอะ เดี๋ยวก็มีMAD OPดราก้อนบอล เวอร์ัช่นโคนะตัน จนได้ คอยดูสิ
วันนี้จะขอกล่าวถึง ดาราคนหนึ่งที่เราชื่นชอบ
{แต่จะระดับไหน ไม่ขอกล่าว}
และเพิ่งจะตามผลงานของคนๆนั้น แบบจริงๆจังๆ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เอง
ด้วยบุคลิคที่ภายนอกเหมือนตัวร้าย แต่ลึกๆแล้วเหมือนคุณหนูผู้อ่อนไหวต่อสภาวะอารมณ์อันเปราะบาง
ภายนอกของคนๆและบทบาทในละครหรือภาพยนตร์ มักจะได้รับการกล่าวขานว่า เป็นตัวร้ายในคราบนักบุญ หรือ จอมเจ้าชู้ไม่เลือกเพศ อุ๊ย! ไม่เลือกหน้า
แต่ตัวตนจริงๆนั้น กลับเป็นคนเงียบๆชอบใช้ชีวิตอันสันโดษ แถมยังมีลุคแบบคุณหนูไฮโซผู้เรียบร้อย แต่อ่อนไหวง่าย(ชะมัด)
เหตุผลที่เราชื่นชอบท่านคุณหนู? นั้นไม่ได้มาจากโฆษณาชิ้นแรก หรือ ละครเรื่องแรกแต่อย่างใด แต่มันเกิดจาก การที่หาต้นแบบตัวละครในการวาดการ์ตูนของเรา
{ซึ่งเราถนัดการวาดตัวละครมากกว่าจะวาดเป็นเรื่องเป็นราวเสียอีก}
ซึ่งตัวละครที่เราวาดนั้น มีชื่อว่า เบิ้ม
ลักษณะเด่นๆ (แบบคร่าวๆ) คือ หน้าตาดี ออกไปทางเอเชีย ผมดำ ตัวสูงใหญ่ (ราวๆ180-190 cm.)ผิวขาว ลักษณะการพูด จะค่อนข้างสุภาพ เรียกแทนตนเองว่า ผม , เรา และเรียกคนอื่นๆว่า นาย , (ชื่อเล่นของคนๆนั้น)
มีบุคลิคแบบคุณหนูสุดแสนฉลาด ใจดีแต่มีข้อเสียอันสุดแสนจะร้ายกาจ(ของคนออกแบบ)ก็คือ ต่อให้หน้าตาดี ใจดี มีมนุษยสัมพันธ์ดีแค่ไหนก็ไม่มีเพื่อนสักคน
แต่ที่สำคัญ เบิ้ม เ้ป็นคนที่มีรสนิยม เมโทรซ็กช่วล และ Yaoi ตั้งแต่กำเนิด(ฮา)
{ตัวละครที่ชื่อว่า เบิ้่ม มีแฟนเป็นแบบY แถม แฟนของเขายังติงต๊อง ปญอ. เหมือนเด็กอนุบาล ซึ่งเป็นคนเดียวที่เบิ้ม ยอมเปิดใจและคบหาเป็นแฟน}
ซึ่งคนที่จะเป็น"ต้นแบบ" แบบนี้ได้นั้นมันน่าจะเอาใครมาเป็นแบบก็ได้ แต่สำหรับแล้ว
มันไม่ใช่ !
คนที่"ต้นแบบ"ที่เราคาดคิดเอาไว้นั้น ต้องมีความรู้สึกบางอย่างที่เรา อาจคิดไปเองว่า เขาหรือเธอ ใครสมควรจะเป็นแบบ
และอีกเหตุผลนึง เนื่องจากตัวละคร"เบิ้ม"นั้น ที่จริงเราได้วาดมาก่อนที่จะนึกว่าใครเป็นต้นแบบมาแล้ว แต่ด้วยความบังเอิญ ที่มี"คน"ที่เหมือน"ต้นแบบ" เลยทำให้มีการเชื่อมโยงให้เขากัน
และในที่สุด เราก็ได้"เขา"มาเป็นต้นแบบของคุณเบิ้ม จนได้
{ต่อไปนี้ เราจะเรียกเขาว่า คุณเบิ้ม ก็แล้วกัน}
จากนั้น เราได้สืบค้นข้อมูลของ คุณเบิ้ม จากเว็ปต่างๆ เพื่อนำมาประกอบข้อมูลตัวละคร
ซึ่งมันก็มีน้อยนิด(จริงๆ) เลยทำให้ละเลยไป
{แต่พอให้รู้ว่า นิสัยของคุณเบิ้มนั้น ค่อนข้างตรงกับตัวละครที่เราคาดคิดเอาไว้เกือบทั้งหมด}
จนกระทั่ง งานฟุตบอลประเพณีของช่อง3 เมื่อปี พ.ศ. 2548 (โดยประมาณ) เราได้เจอคุณเบิ้ม ตอนบ่ายๆ ที่บูธค่ายละคร ทีวีธันเดอร์
ตอนนั้นเราเองด้วยความที่ต้นแบบมาเอง ย่อมไม่พลาดที่จะขอถ่ายรูป คุณเบิ้ม (เพื่อเก็บข้อมูล)
เลยใช้ความหน้าหนาเข้าขอถ่ายรูป โดยที่ ต้องเรียงคิวถ่ายรูป แถมยังขึ้นเวทีถ่ายรูปอีก
โอ้!แม่แจ้า
ความพินาศบรรลัยเกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
ความพินาศอย่างแรก คือ เมื่อคุณเบิ้ม ขึ้นเวที ปรากฏว่า คุณเบิ้มพูดจ่อไมค์ แต่ทางทีมงานลืมปรับระดับเสียง ทำให้กลายเป็นว่า คุณเบิ้ม ทำลายโสตประสาทประชาชีตาดำๆด้วยน้ำเสียงที่เข้ม ทุ้ม สุขุม (ซะงั้น)แถมโดนพิธีกรบนเวทีแซวเข้าไปอีก 1 ดอก
{ส่วนเรา เอาไปแปลงเป็นข้อมูลนิสัยของตัวละครว่า เป็นคนที่ร้องเพลงดีแต่อย่างให้จ่อไมค์ เพราะพูดจ่อไมค์ทีไรกระจกแตกในบัดดล}
ความพินาศอย่างที่2 เกิดจาก พิธีกรบนเวที ดันถามเราว่า เขาเล่นหนังเรื่องอะไร ที่มีปีกกระพือๆบินได้ แต่เราดันทะลึ่งตอบไปว่า ชิชา สาวน้อยมหัศจรรย์ แทน
{เพราะว่า เป็นละครที่คุณเบิ้ม ออกอากาศพอดี}
ทั้งๆที่ความจริง ต้องตอบว่า ปักษาวายุ (แท้ๆ)
และไม่ใช่พูดครั้งเดียว แต่ดันพูดไป4-5ครั้ง ปานประดุจว่า มั่นใจเกินร้อย (ทั้งที่ว่า มันผิดเต็มประตู) แต่ในที่สุดก็ได้ถ่ายรูปคู่กับคุณเบิ้ม จนได้
{คุณเบิ้มใส่ชุดโปโลสีเหลืองเส้นดำ มีผ้าขนหนูสีขาว}
***************************************************
จากนั้นก็ไม่ได้เจอคุณเบิ้ม อีกเลย (แต่ตัวละครที่วาด เจอกันบ้างถ้าเราจะวาดเขาขึ้นมา) จนกระทั่งวันที่ 1 พฤษภาคม 2549
ที่สยามดิสฯ มีงานประเพณีประจำปีของกางเกงยีนส์ลีวายส์ซึ่งดาราไปร่วมงานกันเยอะ พอๆกับประชาชนที่ไปมุงดูกันอย่างล้นหลาม
เราได้เจอกับคุณเบิ้ม อีกแล้ว แน่นอนว่า เราเห็นคุณเบิ้มในฐานะนายแบบ
ลีลาการเดินแบบของคุณเบิ้มนั้น ถือว่าดี แต่ทว่า...วันนั้น เกิดใส่อารมณ์กับเพลงมากไปหน่อย โยกตัวเต้นตามเพลงแบบไม่ยั้งเลยทำให้สร้อยคอหลุดกระเด็นลงพื้น
{เวรตะไลแล้วไหมล่ะ คุณเบิ้ม}
แน่นอนว่า เรื่องแบบนี้คุณเบิ้ม น่าจะรู้ตัว และคุณดูก็น่าจะรู้ (แต่ไม่บอก) เช่นกัน
หลังงานเลิกช่วง 16.00 น. เราได้ถ่ายรูปเดี่ยวของคุณเบิ้ม แต่ทว่า...
รูปที่ถ่ายออกมา มันน่ากลัวเกินไป
{ขนาดล้างรูปออกมายังไม่กล้าดูเลย ให้ตายสิ}
************************************************
เรื่องครั้งนั้นจบไป
ครั้งที่3 เจอที่เดิม ณ สยามดิสฯ ในงานของYAMAHA เกี่ยวกับงานออกแบบแฟชั่นของนักออกแบบรุ่นใหม่
คุณเบิ้ม ไปร่วมงานเช่นเดิม แต่คราวนั้นพา เจ๊อุ้ม ไปเดินแบบด้วย
แน่นอนว่า เราก็ได้ถ่ายรูปคุณเบิ้ม ทั้งแบบเดี่ยว แบบคู่ (โดยเจ๊อุ้ม)ด้วย รวมไปถึงได้คุยกับคุณเบิ้ม เล็กน้อย
การสนทนาเพียงเล็กน้อยกับคุณเบิ้ม นั้นทำให้เราได้รู้ว่า
คุณเบิ้ม ไม่ค่อยมีเพื่อน จริงๆ โดยเฉพาะศัพท์คำว่า
"แล้วพี่ -o- จะไป (ทำงาน) ที่ไหนต่อหรือเปล่า? "
ซึ่งเป็นศัพท์ที่แฟนคลับมักจะถามดาราทุกครั้ง แต่คุณเบิ้มไม่ค่อยรู้ศัพท์นี้เท่าไหร่นัก แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านไปด้วยดี
*************************************
ครั้งที่4 เจอที่ โรบินสัน รัชดา ในงานคนรักยีนส์อะไรสักอย่าง
คุณเบิ้ม ไม่ได้เดินแบบในงานหลัก แต่กลับเป็นตัวเอกในงานย่อย (ของงานใหญ่) สุดท้ายไม่ได้ถ่ายรูป เฮ้อ
************************************
ครั้งที่5 เจอที่พารากอน หลังจากการเจอกันครั้งที่4 เพียงวันเดียว
คุณเบิ้ม เป็นตัวเอกของงานเดินแบบของยีนส์ยี่ห้อLee แต่สุดท้ายคนที่เป็นตัวเอกของงานกลับเป็นคนอื่นแทน ส่วนเราก็อดถ่ายรูปตามเคย แถมโดนท่านแม่โทรฯตามอีก
{หลังจากนั้นมา เล่นปิดมือถือ ตลอด เมื่อตอนที่กำลังทำงานตามล่าถ่ายรูปดารา เลวไหมล่ะท่านผู้อ่าน}
*****************************************************
ครั้งที่6 เจอที่พารากอน เมื่อประมาณวันที่ 23 เมษายน 2550 ที่ผ่านมา
คุณเบิ้ม ไปโชว์ตัวในงานของเรโซน่า เมน แถมยังต้องแบกรับน้ำหนักร่วมๆ 600 กิโล
{หลังจากแบกเสร็จ หมดสภาพไปชั่วขณะ}
ครั้งที่6 นี้ ได้คุยกับคุณเบิ้มนานเป็นพิเศษ(ชนิดไม่ไล่ ไม่กลับ)และได้รู้อะไรอีกมากมายเกี่ยวกับคุณเบิ้ม
ทั้งเรื่องที่คุณเบิ้ม เปลี่ยนแปลงตัวเอง ภายหลังจากรับงานช่วงเดือน ธันวาคม 2549
หน้าของคุณเบิ้ม ที่ดูอิ่มเอิบกว่าเดิม ดูสดใสขึ้น
ท่าทางตลกของคุณเบิ้ม เหมือนกับเพื่อนของเรา (โดยเฉพาะ ตอนหัวเราะ พูดคำว่า คิ! ) แต่ไม่ถึงกับรีแอ็กชั่น เหมือนเราเท่าไหร่นัก
******************************************
ครั้งที่7 ครบรอบ1ปี ที่เจอกันในงานยีนส์ลีวายส์ แต่ครั้งนี้จัดที่ ชั้น5 ของพารากอน
คุณเบิ้ม มากับเพื่อนอีก2คน โดยจุดประสงค์ที่คุณเบิ้มพาเพื่อนมานั้น ไม่อาจทราบได้ แต่คาดว่า น่าจะพาเพื่อนมางานลีวายส์ มากกว่า
แต่หารู้ไม่ว่า รปภ.ฝ่ายดูแลงานยีนส์ลีวายส์ ที่ พารากอน เข้มงวดขนาดไหน ถึงขนาดนักข่าวเบือนหน้าหนีเลยก็มี
ในช่วงเลิกงาน คลาดกับคุณเบิ้มจนได้ เฮ้อ
******************************************
ครั้งที่8 เจอที่เอ็มโพเรี่ยม เมื่อวันศุกร์ที่ 4 พฤษภาคม 2550
คุณเบิ้ม เดินแบบงานรองเท้า แน่นอนว่าเราไป และดันซุ่มซ่าม เกือบทำหุ่นโชว์สินค้าล้ม ดีที่จับไว้ได้ทัน ไม่งั้นจะซวยไปกว่านี้
หลังเลิกงาน คลาดกันอีกแล้ว เซ็ง!!
***************************************
ครั้งที่9 เจอที่ ZEN ในงานเปิดตัวหนังสือ "ใครว่า ชีวิตจิ๊ก ไร้ระเบียบ"เมื่อวันจันทร์ที่11 มิถุนายน 2550
ที่จริงแล้ว การเจอคุณเบิ้มครั้งที่9 นั้น เราแทบไม่หวังอะไรมาก แต่เพราะการบอกใบ้ของเจ๊จิ๊ก ในรายการสีสันบันเทิงสด เมื่อตอน 11.00น. ทำให้รู้ว่าคุณเบิ้ม จะต้องมาอย่างแน่นอน {รู้เพราะเซนส์ หรือไงกัน}
เมื่อไปถึงงานช่วงประมาณ 13.30 น. (หลังจากที่แอบไปทำลายข้าศึก) ก็เห็นคุณเบิ้ม แอบมาด้อมๆมองๆ การเปิดตัวหนังสืออย่างสวยงาม(ปนฮา) เลยเป็นที่แน่นอนแล้วว่า
ยังไงๆคราวนี้จะต้องไม่พลาดแน่ๆ
และเพื่อไม่รบกวนการทำงานและสมาธิของคุณเบิ้ม เราจึงจำเป็นที่จะต้องหลบแบบแอบดูงานเปิดตัวหนังสือแบบห่างๆ
การปรากฏตัวของคุณเบิ้มบนเวที ด้วยการร้องเพลงนั้น ถือว่าอึ้งไม่น้อย และยอมรับว่าคุณเบิ้มเสียงดี จริงๆ
{ดีที่กระจกในห้างไม่แตกเป็นเสี่ยงๆ}
หลังจากงานเสร็จสิ้นและนักข่าวสัมภาษณ์คุณเบิ้ม เสร็จสิ้น จึงได้ปรากฏตัวให้เห็น และถ่ายรูปคู่กับคุณเบิ้ม โดยบอกไปประมาณว่า
รูปที่จะถ่ายต่อไปนี้เป็นรูปที่36 เดี๋ยวจะเอาไปล้างฟิล์มแล้ว
ในขณะที่ถ่ายรูปนั้นจู่ๆ คุณเบิ้ม เกิดนึกขึ้นได้ว่าจะเปลี่ยนท่า แต่ทว่า
มันสายไปเสียแล้ว
กล้องถ่ายรูปเรามันกลอ กลับไปแล้ว ...หุหุ
เอาเถอะ เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ (แต่อาจเป็นเรื่องตลกเสียมากกว่า)
แต่การได้บอกข่าวสารว่า ตอนนี้ คุณเบิ้มเป็นอย่างไร ต่างหาก คือ ประเด็นสำคัญ
และก็ เรื่องที่เราทำบล็อกนี้ขึ้น คุณเบิ้ม เป็นดาราคนแรก ที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่ป๋าชาย ยังไม่รู้เลย
************************************
หวังว่า ครั้งหน้า คุณเบิ้มคงจะได้อ่านบทความนี้กันบ้างนะ และต้องขออภัยที่เผลอตั้ง ชื่อใหม่ให้พี่เขาด้วย
คุณเบิ้ม ที่เราเอ่ยถึงตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็คือ 
เอ็กซ์ ปิยะ วิมุกตายน
นี่เอง
{รูปที่โพสนี้ เป็นรูปที่เจอกันที่งานเปิดตัวหนังสือของเจ๊จิ๊ก เป็นรูปสุดท้ายของฟิล์มประจำปี2549-2550 ที่น่าจดใจไปตลอดกาล ในด้านความสะเพร่าของคนเป็นแบบทั้ง2คน คุณเบิ้ม และเรา}
/me ส่วนหน้าตาเรา ไม่ขอเปิดเผย
***************************************
แก้ข่าว
ที่คุณเบิ้ม ได้เอ่ยในงานเปิดตัวหนังสือของเจ๊จิ๊ก ว่า เราเป็นแฟนคลับหลายใจ นั้น ที่จริงเราไม่ได้หลายใจ แต่เป็นประเภท กลุ่มมนุษย์ที่ชื่นชอบดาราหลายๆคน ต่างหากล่ะ
พูดแบบนั้น มันเสียหายไปนิดนะ คุณเบิ้ม !!
ส่วนที่มาของชื่อ เบิ้ม แบบจริงๆนั้น สุดแท้แล้วแต่ว่าจะลงหรือไม่ ตราบใดที่ีมีเสียงแว่วผ่านตามสายลมมา
บางครั้งการที่เราจำวันเกิดของเพื่อนๆได้นั้น มันก็เป็นเรื่องดีเหมือนๆกัน เพราะนั่นเท่ากับว่าเราได้ใส่ใจในตัวของเพื่อน และทำให้รู้ว่าเรารักเพื่อนของเรามากน้อยแค่ไหน
{ถึงแม้ว่า อาจจะคิดเกินเพื่อนไปก็ตามที -_-!}
วันที่ 27 พฤษภาคม เป็นวันเกิดของเพื่อนเราคนหนึ่ง ซึ่งมีความสำคัญในระดับหนึ่ง ถึงไม่ใช่ระดับเพื่อนซี้ปึ๊ก ก็ตามที
เพื่อนคนนี้ของเรา เขามีชื่อว่า
ภาณุพงศ์ เลือดหนองหาร
ชื่อเล่นของเขามีนามว่า ตุ้ย (อันมาจากรูปร่างของเขา)
เกิดเมื่อ27 พฤษภาคม 2528
กรุ๊ปเลือด A
สูง 187 เซนติเมตร
หนัก (มากกว่า) 90 ก.ก.
การศึกษา จบปริญญาตรี จาก ราชภัฏอุบลฯ ในคณะ ครุศาสตร์ (เอกกีฬา)
***************************
ที่รู้จักกับตุ้ยนั้น เพราะ ความบังเอิญ
เนื่องด้วยที่เพื่อนสายประถมของเรา เรียนห้องเดียวกับ"เขา" เลยทำให้รู้จัก ที่จริงมันถึงกับรู้จักสนิทสนมหรอกนะ แต่เนื่องด้วยนิสัยเถื่อนๆของตุ้ย ที่ปากสุนัข แซวเราอย่างไม่หยุดหย่อน แบบไม่เว้นช่วงเทศกาล ความอดทนของเราถึงขีดจำกัดเลยทำให้ต้องมีเหตุปะทะคารมกันบ่อย
{แต่ก็แพ้ ทุกครั้ง}
บ่อยครั้งที่เรามักจะเรียกเขาว่า ตุ๋ย หรือ หมีควาย มากกว่า แทนที่จะเรียกชื่อเล่นของเขาตรงๆ
และความซวยบรรลัยก็เกิดขึ้นอีก เนื่องจาก ตุ้ย เป็นหัวหน้าร.ด. บ้าอำนาจ คนหนึ่งของโรงเรียน(อดีต)สตรี
{ช่วงที่เราเรียน ม.ปลายนั้น โรงเรียนของเรา ขึ้นชื่อว่า มีหัวหน้าร.ด. บ้าอำนาจ แถมมีชื่อเสียงให้แก่ค่ายทหาร เสียด้วย}
แต่นั่นไม่ทำให้เราลดละความพยายามในการตอบโต้เขา เสียเท่าไหร่นัก
โต้ตอบกันไปมา โดยเฉพาะในช่วงพักเที่ยง
เรามักจะยั่วและก่อกวน เขา ในวงข้าว เป็นประจำ ก่อนที่จะเขาจะทำมิดีมิร้ายไปมากกว่านี้{อย่างมาก แค่ต่อย}
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไปก่อกวนเขาอย่างหนักหน่วง จนกระทั่ง ประกาศกลาง วงข้าว ว่า
"อย่ามายุ่ง และ เลิกเป็นเพื่อน กับ (เขา)อีก"*
* เนื่องจากตอนพูด เน้นคำหยาบ เลยขอดัดแปลงนิดหน่อย
เป็นใครที่ได้ยินคำนี้ แทบจะลมออกหู รวมไปถึงเสียใจจนทำอะไรไม่ถูก
ในช่วงเวลานั้น เราเองเสียใจที่รู้สึกไม่ดีที่อย่างนั้นจนเกิดเรื่อง และกลัวว่าอดีตที่เสียเพื่อนไป มันจะย้อนมาทำร้ายเราไปมากกว่านี้
การที่ไม่พบเขาในช่วงระยะเวลาหนึ่ง มันน่าจะเป็นทางออกทางหนึ่ง เหมือนๆกับ ....
พายุฝนที่ซัดกระหน่ำ ถ้าเราออกไปตอนที่ยังมีสภาพอากาศไม่ดี ทำให้เราเปียกปอน และอาจมีไข้ได้
แต่เมื่อเรา ออกไปเดินเที่ยวในช่วงเวลาที่ฟ้าหลังฝน หรือ แดดออก จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้น บางครั้งอาจได้เห็นสิ่งสวยงามจากฟ้าหลังฝนก็เป็นได้
หลังจากที่ห่างได้สักระยะ ก็กลับมาเริ่มก่อกวนเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าครั้งหลังๆจะไม่รุนแรงหรือ hardcore เหมือนเดิมก็ตามที
แต่สิ่งที่ได้รับรู้ก็คือ ตัวตนที่เราเห็นต่อหน้าเพื่อนๆ กับ ตัวตนที่อยู่ต่อหน้าเรา มันมีรายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน
ตัวตนที่อยู่ต่อหน้าเพื่อน ของ ตุ้ย คือ ความสนุกสนาน เฮฮา บ้าบอ ขาลุย
ตัวตนที่อยู่ต่อหน้าเรา ของ ตุ้ย คือ ความสนุกสนาน กลั่นแกล้ง ปากสุนัข แต่กลับมีความจริงใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ รวมไปถึงความอ่อนโยนและจริงจังกับหน้าที่ บางทีอาจเป็นคนที่ ปากไม่ตรงกับใจ(มั๊ง)
แต่ไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือเปล่ากับความรู้สึกดีๆของเขา แต่ยังไงๆเราก็อยากให้เขา เป็นแบบที่เรารู้สึกดีกับเขาด้วย
ครั้งแรกที่ความรู้สึกดีๆต่อเขา เกิดในช่วง สอบกลางเทมอ
ตอนนั้น เราและเพื่อนอีกคน (นามว่า จินต์) ไปทานข้าวที่ โลตัส เผอิญว่าไปเจอกับ เขาและเพื่อน ในขณะที่กำลังทานข้าวอยู่
ปกติแล้ว ตุ้ย มักจะไม่ชวนใครมานั่งทานข้าวหรือเลี้ยงข้าว สักเท่าไหร่ (แม้แต่เพื่อนฝูงของเขา) แต่น่าแปลกที่กลับเอ่ยปากชวนเรา ทานข้าวได้เสียนี่
และด้วยคำพูดปฎิเสธของเรานั้น ทำให้พลาดไปอย่างน่าเสียดาย ...
หลังจากนั้นเรารู้สึกว่า ตุ้ย มีอะไรบางอย่างที่ชวนให้นึกถึงเพื่อนคนๆหนึ่ง เหลือเกิน
คงจะ
... ใช่ ...
ตุ้ย มีนิสัยคล้ายกับเพื่อนคนหนึ่งที่เราทำให้ต้องเสียเพื่อนเขาไป (หนีไปเรียนทหาร อย่างหน้าตาเฉย)
ช่วง ม.6 จำได้ว่า ตุ้ย สมัครเป็นนักกีฬา ขว้างจักร ของโรงเรียน ซึ่งแต่เดิม เพื่อนคนนั้น เคยเป็นก่อนที่จะหนีไปเรียนทหาร
ถึงแม้ว่า ตุ้ย จะมีรูปร่างใหญ่โต ล่ำสันปานประดุจ นักกีฬามวยปล้ำ จำพวก WWE ก็ตาม แต่เนื่องจากเพิ่งจะมาฝึกในเวลาที่สายไป ทำให้เขาพลาดเหรียญจากการแข่งขันกีฬาขว้างจักร
เหตุผลที่เขา เป็นนักกีฬาขว้างจักร นั้นความเป็นไปได้อย่างเดียวคือ การเป็นนักกีฬาโรงเรียน จะทำให้ได้รับพิจารณาพิเศษจากสถาบันอุดมศึกษา หลายๆแห่ง
{การศึกษากับการโกง ไม่เปลี่ยนจริงๆ}
ช่วงเวลาที่จำได้ดี อีกช่วงหนึ่งคือ พิธีจบการศึกษา {แต่เป็นของทางโรงเรียน หรือ ชมรม ไม่ขอเปิดเผย}
หลังจากที่ถ่ายรูปหมู่นักเรียนเสร็จ จำได้ว่า ตุ้ย เดินบื้อๆ(แอบยิ้มด้วย)เข้าตรงดิ่งมาทางเรา พร้อมกับมอบดอกกุหลาบสีชมพู ให้ 1 ดอก
ถึงแม้เราจะพยายามถามว่า ให้ทำไม แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่การตอบรับท่าหน้าตาที่ยิ้มแย้มแทน
........
ดอกกุหลาบสีชมพู 1ดอก มันสื่อความหมาย(ประมาณ)ได้ว่า Only one นี่นา
นี่ยังไม่รวมถึง คำพูด ตอนที่ไปขอใช้เซ็นต์ชื่อในหนังสือเฟรนด์ชิพ ว่า
" ไม่ต้องมาเซ็นต์หรอก ยังไงๆก็ได้เจอกันอยู่ดี "
{พูดประมาณนี้}
นี่มันอะไรกันแน่
.........
**************************************************
หลังจากนั้นก็ได้เจอเขาอีกจนได้
ตุ้ย เรียนที่ราชภัฏ ส่วนเรา..(ไม่บอก)
ที่จำได้คือ
ตุ้ย มักจะมาเยี่ยมโรงเรียนเก่า ในช่วงปี 1 บ่อยมาก เนื่องจากรุ่นน้องที่สนิท (ก๊วนของตุ้ย) ยังอยู่ แต่พอขึ้นปี 2 กลับไม่ได้ไปเยี่ยม ไม่ใช่เพราะเรียนหนักแต่เพราะรด.รุ่นน้องกว่า ไม่ถูกกับตุ้ย เลยไม่อยากเจอหน้า เดี๋ยวมีเรื่องกันอีก
กับ
ตุ้ย เป็นนักกีฬาของราชภัฎ ตอนปี1 ตุ้ย เป็นนักกีฬายกน้ำหนัก ในรุ่น 90 ก.ก. ซึ่งตอนนั้น มีนักกีฬาที่ลงแข่งเพียง 2 คน เอง ^_^ ตุ้ยได้เหรียญเงิน จากการแข่งขัน ( นอกนั้นไม่เคยได้อะไรเลย )
ช่วงปี 3 ตุ้ย กลับมาเป็นนักกีฬาขว้างจักร และ ขว้างค้อน ในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย (ที่ ศาลายา เมื่อ 2 ปีก่อน)แต่เนื่องจากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ จึงไม่ได้เหรียญอะไรเลย
********************************
ล่าสุด
พิ่งเจอตุ้ย ในงานพิธีประดับยศ ร้อยตรี ที่ม.ราม เมื่อวันที่ 18 พ.ค. 50 ที่ผ่านมา (ศุกร์ที่แล้วนั่นเอง)
ตุ้ยยังคงเป็นเหมือนเดิม ยังอ้วน ยังล่ำ ยังถึก กลั่นแกล้ง และ รู้สึกดีๆ เหมือนที่รู้จักมาตั้งแต่แรก
และได้ข่าวว่า ตุ้ย ผันตัวเป็น อาจารย์สอนหนังสือไปแล้ว ซึ่งเป็นความประสงค์ของแม่ ส่วนการเป็นทหารก็เป็นความประสงค์ของพ่อ ซึ่งตุ้ยทำได้ทั้ง2อย่าง
หวังว่า งานสอนหนังสือให้กับเด็กคงจะไปได้สวย
{อย่าเป็นแบบข่าวหน้า1 ก็แล้วกัน}
ขอบใจมากๆนะ ตุ้ย ที่ทำให้รู้ว่า ชีวิตของคนเรา มันน้ำเน่าพอๆกับนิยาย หรือละครเรื่องหนึ่ง
มีทั้งสุข ทุกข์ เหงา เศร้า บ้าบอ ตื่นเต้น ฯลฯ ครบทุกรสชาติ
ขอบใจสำหรับมิตรภาพฉันเพื่อน ที่มีกันมา
ขอบใจมากๆที่เป็นต้นแบบ ตัวละครในการวาดการ์ตูนให้กับเรา
Happy Birth Day to Tui
form Jungide
(แหม จะว่าไปก็เหมือนละครหลังข่าว ดีๆ เรื่องนึงละเนี่ยเรา)
ป.ล. เรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องแต่งขึ้นมา แต่มันคือเรื่องจริง ถึงแม้จะข้อความบางอย่างเสริมขึ้นมาเพื่อเพิ่มอรรถรส ตามที
ป.ล.2. เรื่อง ดอกกุหลาบสีชมพู นี่ยังไม่เคลียร์เลยนะตุ้ย สรุปแล้ว คิดอะไรกับเราหรือเปล่า ตุ้ย !!
.......
ไหนๆก็เอาเรื่องชาวบ้านมาพูดแล้ว ก็ขอเอารูปเจ้าตัวมาลง คงจะไม่โกรธกันนะ
^
^
รูปสมัยอยู่มหาลัย หน้าโหดได้ใจแท้เน่อ
{^_^}
******************* เพิ่มภาพ ******************
รูปถ่ายพ่อซึนดาเระ งานวันประดับยศร้อยตรี
เพิ่งจะล้างรูปและสแกนมาเสร็จรีบร้อย .... อืม ชุดร้อยตรี นี่เหมาะกับคนอ้วนจริงๆนะ พ่อซึนดาเระ
ดาราของเราที่ชื่นชอบนั้น ถึงแม้ว่าจะมีหลายคน {จนเหมือนคนหลายใจ} ก็จริง แต่ยังไงซะ เราก็มีดาราที่ชื่นชอบในอันดับต้นๆอยู่เหมือนกัน
ในบรรดาดาราที่ชื่นชอบลำดับต้นๆนั้น มีอยู่คนหนึ่งที่เราตามข่าวของ"เขา" มาเมื่อปีพ.ศ.2540
เขาคนนั้นก็คือ 
{ภาพจาก sanook.com}
ชาย - ชาตโยดม หิรัญยัติฐิติ
ตี๋หน้าจืดวัย30 ที่เขาวงการด้วยการถ่ายMV และโฆษณา จนกระทั่งโด่งดังในบท เจ๊กองทัพ
สาเหตุที่เป็นดาราที่ชื่นชอบในอันดับต้นๆนั้น จำไม่ได้แล้วว่าชื่นชอบเพราะผลงานเรื่องไหน {ฮา} แต่จำได้ว่า เขามีบุคลิกบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึก " เหมือนเห็นแผ่นหลังของคุณพ่อ "
{น้ำเน่าชะมัด}
ตอนที่ได้เห็นตัวจริงๆ (และตัวเป็นๆ) ครั้งแรกนั้น เกิดขึ้นเพราะงานแข่งบาสการกุศล ระหว่างห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในจ.อุบลราชธานี กับ ทีมงานของ UBC
การแข่งขันจัดขึ้นที่ โรงเรียนเบญจมหาราช จ. อุบลฯ
ราคาบัตร 80 บาท(ขาดตัว)
ในตอนนั้น ป๋าชาย (อ่านไปเรื่อยๆจะทราบเองว่าทำไมถึงใช้นามนี้) เป็นดาราที่ดังมากๆ มีแฟนคลับห้อมล้อมเยอะเลยทีเดียว
{ปัจจุบัน น่ะหรือ ..-_-..}
วันที่ 4 พฤศจิกายน 2542 เป็นวันที่ได้เจอป๋าครั้งแรก ครั้งนั้นเดินทางมาที่อุบลฯ ในฐานะ ดารา+นักกีฬา ทีมUBCมิตรสโมสร (ซึ่งมีดาราหลายๆคนร่วมเล่น เช่น ต่าย ณัฐพล , เฮียปลา กรกฏ , เต้ นันทศัย อดีตสมาชิกวงBKK ,แฮ็คซ์ รุ่งเรือง ฯลฯ)
ช่วงเช้าของวันนั้น ที่สนามบิน ทีมดาราต่างพากันมาถึงที่จ.อุบล แน่นอนว่า ป๋าชาย ก็มาเที่ยวบินนี้เช่นกัน และพักที่โรงแรมลายทอง ( ซึ่งเป็นโรงแรมที่ช่อง3 ใช้สถานที่ในการรายงานข่าวและเช่าพื้นที่ ) โดยที่ไม่ได้ไปงานเปิดตัวในช่วงเช้า
เวลาประมาณเที่ยงกว่าๆ เราไปถึงที่โรงเรียนเบญฯ (ด้วยรถจักรยานยนต์สีส้มแสบลูกตา) แน่นอนว่าที่เราไปก่อนเพื่อที่จะมาจองที่นั่ง เกรงว่าถ้าช้าไปกว่านี้จะไม่ได้ที่นั่ง
เมื่อไปถึง ก็ต้องมานั่งรอเก้อไป โชคดีที่ได้เจอทีมงานที่จัดการแข่งบาสฯ ครั้งนั้น ทำให้หายเซ็งไปบ้าง และทำให้รู้ว่า น้องจอน ของพี่ที (จากรักแปดพัน9) เป็น อย่างว่า จริงๆ
{วงใน มากๆ อาจทำให้สาวกจอน-ที กริ๊ด มั๊ง}
ตอนบ่ายโมงกว่าๆ หลังจากที่ได้ไปจองที่รีบร้อยแล้ว นักกีฬาทั้ง2ฝ่ายต่างลงสนามกันอย่างถ้วนหน้า และมีการซักซ้อมแผนการเล่น รวมไปถึงวอร์มร่างกาย
แน่นอนว่า ป๋าชายก็ลงสนาม (พร้อมกับพี่มิค ไซส์ฮิปโป) รวมถึงดาราคนอื่นๆ ซ้อมยัดห่วงกันสามัคคีจริงๆ
และในวินาทีนั้นเอง เราก็ได้เห็นบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา ..
บางอย่างที่ว่าก็คือ
...
( กรุณาดูที่วงกลม )
!! O__O !!
ภาพที่เราเอามาให้ชมนั้น ก็คือ ป๋าชาย ในสภาพการซ้อมยัดห่วง ซึ่งปกติก่อนลงสนามแข่ง สามารถสวมรองเท้าแตะรัดส้นได้
แต่ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ
ในการแข่งขันบาส กระชับมิตรนั้น ป๋าชาย แทบที่จะไม่ได้ลงเล่นอะไรกับเขาเลย
สาเหตุ อันเนื่องจาก ความสะเพร่าอย่างร้ายแรงของป๋า ...
ด้วยการ..
ลืมเอารองเท้ากีฬา มาจากบ้าน
ด้วยความรีบเร่ง เกรงว่าจะตกเครื่องหรือด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง
ในเมื่อป๋าลืมเอารองเท้ากีฬา แบบนี้ แน่นนอว่า หมดสิทธิ์ที่จะลงแข่งอย่างเป็นทางการ คอยเป็นแมวกวักเรียกเรตติ้งแฟนคลับอยู่ข้างสนาม อย่างช่วยไม่ได้
{สมน้ำหน้า}
**ในเมื่อทำหน้าที่เป็นนักกีฬาไม่ได้ ก็จงเป็นตัวเรียกเงินเสียดีกว่า **
ป๋าชาย เป็นตัวเรียกเงินได้เป็นอย่างดี ทั้งในด้านการขอถ่ายรูปและการขายเสื้อ ตัวละ 150 บาท
ในช่วงการขายเสื้อครั้งแรกในช่วงพักครึ่งแรกของเกมส์นั้น ถึงแม้ว่าโฆษก (นามว่า พี่รัก ศรัทรา ศรัททิพย์) จะคอยขยันเรียกลูกค้าสักเท่าไหร่ แฟนคลับส่วนมากมัวแต่เหงียมอาย ไม่ค่อยมีใครใจกล้าสักเท่าไหร่นัก ผิดกับตอนก่อนแข่งลิบลับ เมื่อสถานการณ์ตกในอยู่ในขั้นบรรยากาศมาคุ ขนาดนี้ เราคิดได้ว่า เราต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะไม่ดีไปกว่านี้
ด้วยเกรียรติอันหาญกล้า
เรากล้าเดินลงไปเพื่อไปจ่ายเงินพร้อมกับขอถ่ายรูปป๋าชาย
แต่อนิจจา
กว่าจะได้ถ่ายรูปป๋าชาย เรามัวแต่เขินอายแถมยังโดนตัดหน้าไปอีก(หลายราย)
{เจริญกันจริงๆ ทีอย่างนี้ล่ะอาย}
ช่วงเวลาที่ถ่ายรูปป๋านั้น ก็เล่นเกือบหมดช่วงเวลาพักครึ่งแรก เข้าให้แล้ว
งานนี้ เกิดแน่เรา (เกิดขายขี้หน้าขึ้นมา)
นี่คือภาพป๋าชาย แรกสุดของกล้องของเรา
{อดีตอันใสกิ๊ก ปัจจุบันลงพุงไปแล้ว จริงๆนะ -_-@ }
ผลการแข่งขัน ปรากฏว่า
ทีม UBC มิตรสโมสร ชนะ ทีม โรงเรียนเบญจมหาราช
80 : 76
{โดยประมาณ}
**************************************************
ช่วงเย็น หลังจากที่ไปเติมพลังอย่างเต็มที่แล้ว รีบบึ่งเจ้ารถสีส้มคู่ใจ ไปที่สนามบินทันที ( ถึงแม้ว่าบ้านจะใกล้สนามบิน แต่ด้วยความใจร้อนเลยซิ่งแหลก แบบไม่เกรงใจตำรวจ )
สาเหตุที่ต้องรีบขนาดนั้น เนื่องจาก ป๋าชาย เดินทางมาที่อุบล แบบ ไปเช้า-เย็นกลับ เลยทำให้ไม่มีเวลาไปเที่ยวอะไรกับใครมากมายนัก และด้วยความที่มีคิวถ่ายละคร ถ่ายแฟชั่น เลยต้องรีบกลับ
เราได้ถ่ายรูปคู่กับป๋าชาย มาด้วย 1ภาพ และโดนคนอื่นๆบังคับให้เป็นช่างภาพ ถ่ายรูปคู่กับป๋า อีกด้วย
ส่วนตอนนั้น เราใส่ชุดอะไรตอนถ่ายรูปคู่ น่ะหรือ
อืม ?
....
เสื้อกันหนาวสีแดงแจ๋ ชนิดแสบตา ( พอๆกับเจ้ารถสีส้ม ) ^_^
{เล่นเตะตาชาวบ้านเลย}
หลังจากที่ส่งป๋าชาย กลับกรุงเทพฯ แล้วนั้น
ก็กลับบ้านอย่างมีความสุข ท่ามกลางแสงไฟสีส้มยามกลางคืน ที่สะท้อนรถสีส้ม จนรถกลายเป็นสีทอง ซะงั้น
แต่ทว่า
ในอีก 20วัน ต่อมา
........
つづく
{โปรดติดตาม ตอนต่อไป}
*************************************
ตอนต่อไป
20 วัน! รถดับเพลิง ! ร้องเพลง !
เกี่ยวข้องอะไรกับป๋าชาย ล่ะหว่า ?
ติดตามอ่าน ได้ในตอน
สุภาพบุรุษสุดเป๋อ นามนั้นคือ ชาตโยดม : วีรกรรมครั้งใหม่ ?
(Chattayodom . 24 Nov )
{ชื่อตอนอย่างไม่เป็นทางการ}
